Ασυνάρτητα, αντιφατικά και άδικα φορολογικά μέτρα, καταδικασμένα σε αποτυχία
Πλήρη αναγνώριση της αποτυχίας της φορολογικής της πολιτικής και μία επιστροφή σε ένα αναχρονιστικό μέτρο συνιστά η επαναφορά των τεκμηρίων για τον προσδιορισμό εισοδήματος στους ελεύθερους επαγγελματίες, ένα μέτρο που είχε πρωτοεμφανισθεί το 1994, καταργήθηκε κάποια στιγμή την προηγούμενη δεκαετία και κατηγορήθηκε απ’ όλους!
Παράλληλα, εντελώς πρωτόγνωρο, αναχρονιστικό και κυρίως, άδικο, είναι το μέτρο της “έκτακτης εισφοράς” (η οποία μονιμοποιείται, αφού θα ισχύσει για 3 ή 4 χρόνια) ύψους από 1% έως 4% σε όλα τα εισοδήματα πάνω από τα 12.000 ευρώ.
Η αδυναμία (ή καλύτερα, η ανικανότητα) των υπηρεσιών του Υπουργείου να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή, διατηρεί το ελληνικό φορολογικό σύστημα, ως το πιο άδικο στην Ευρώπη, αλλά παράλληλα και το πλέον αναποτελεσματικό. Και βεβαίως, το άδικο και αναχρονιστικό φορολογικό σύστημα, το οποίο εξακολουθεί να συντηρείται έως σήμερα, έχει ένα τεράστιο μερίδιο ευθύνης, τόσο για τη δημιουργία της κρίσης, όσο και την αδυναμία της χώρας να βγει απ’ αυτή.
Είναι παράλογο για μία χώρα που έχει ένα τεράστιο χρέος και που κινδυνεύει να προκαλέσει τη μεγαλύτερη κρατική χρεοκοπία στην ιστορία όλου του κόσμου, να επιμένει να διατηρεί μία απαράδεκτη λαϊκίστικη πρακτική, όπου φόρους πληρώνει μόνο το 36% όσων υποβάλλουν φορολογική δήλωση, ή το 27% του συνολικού πληθυσμού.
Όσο αντιλαϊκή και εάν είναι η άποψη ότι θα πρέπει να διευρυνθεί η φορολογική βάση και να μειωθεί το ύψος του αφορολόγητου ποσού, δυστυχώς, αυτή είναι η αλήθεια και κάποιος Υπουργός Οικονομικών θα πρέπει, επιτέλους, να βρει το θάρρος να το υποστηρίξει και να το επιβάλλει. Άλλωστε, η επιβολή νέας (μονιμοποιημένης) έκτακτης εισφοράς σε όσους πληρώνουν άμεσους φόρους, τελικά τους οδηγεί και αυτούς στην προσπάθεια περαιτέρω απόκρυψης εισοδημάτων!
Θα πρέπει επίσης να βρει το θάρρος να επιβάλλει έναν ουσιαστικό πόλεμο κατά της φοροδιαφυγής. Είναι απαράδεκτο να ισχυρίζονται όλοι ότι αναγνωρίζουν πως το μεγαλύτερο πρόβλημα των δημοσίων οικονομικών είναι η φοροδιαφυγή και ταυτόχρονα να καταργούν το “πόθεν έσχες” για την αγορά ακινήτων.
Είναι απαράδεκτο, παράλογο και άδικο! Ο φοροδιαφεύγων, όχι απλά κοροϊδεύει και κλέβει την κοινωνία μη καταβάλλοντας φόρους, αλλά καταλήγει να επιβραβεύεται με τη νομιμοποίηση εντός τεράστιου πλυντηρίου για να ξεπλύνει τα κλεμμένα χρήματά του. Και μάλιστα, το “πλυντήριο” αυτό δημιουργείται σε μία στιγμή που οι τιμές των ακινήτων έχουν καταρρεύσει και έτσι όποιοι φοροφυγάδες αγοράσουν ακίνητα, θα το κάνουν σε τιμές ευκαιρίας!
Βεβαίως, κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι, το Υπουργείο αποφασίζει να “κάνει τα στραβά μάτια” στο ζήτημα του μαύρου χρήματος, με στόχο την τόνωση της αγοράς της κατοικίας. Όμως, είναι πρακτικό και αποτελεσματικό, από τη μία να προσπαθείς να καταπολεμήσεις τη φοροδιαφυγή (ή τουλάχιστον να υποστηρίζεις ότι αυτό προσπαθείς) και από την άλλη να τη νομιμοποιείς; Μία καλύτερη επεξεργασία των δεδομένων, θα μπορούσε να βρει καλύτερους τρόπους για την αναζωογόνηση της αγοράς των ακινήτων.
Όλα αυτά είναι παράλογα, άδικα και ωθούν τα δημόσια οικονομικά σε ακόμη μεγαλύτερο βάθος. Είναι αδιανόητο να προσπαθεί ο Υπουργός των Οικονομικών να καταρτίσει ένα “μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα” επί 5 ολόκληρους μήνες και μετά από τόσες αναβολές, να αλλάζει τα μέτρα κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, με βάση υπολογισμούς που έχουν γίνει στο γόνατο. Με αυτή τη λογική, δε μπορεί να διοικηθεί ούτε μπακάλικο και όχι Κράτος το οποίο βρίσκεται υπό χρεοκοπία και το οποίο, έχοντας διαλύσει την οικονομία και την κοινωνία του, απειλεί να τινάξει στον αέρα το πανευρωπαϊκό χρηματοοικονομικό σύστημα.
Κάπου εκεί, βρέθηκα και γω, από νωρίς. Κοίταζα, αρχικά με ενθουσιασμό και στη συνέχεια με απορία, τους άλλους αγανακτισμένους. Από σύμπτωση, διέκρινα γύρω μου πολλά γνωστά πρόσωπα.
Δίπλα του, η ξαδέρφη μου η Μάρθα. Από τα 37 της συνταξιούχος, γιατί είχε κλείσει 15 χρόνια νοσοκόμα στον Ευαγγελισμό και είχε ανήλικο τέκνο. Μαζί της, η φίλη της η Στέλλα. Τριάντα χρόνια τώρα παίρνει σύνταξη η Στέλλα, ως άγαμη θυγατέρα.
