Η Ευρώπη αλλάζει;
Το κίνημα αυτοπεποίθησης και αξιοπρέπειας που άρχισε να απλώνεται στην Ελλάδα μετά την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Γενάρη και ιδιαίτερα μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης και τη στρατηγική της διαπραγμάτευσης της με τους δανειστές, άρχισε σιγά – σιγά να ξεθωριάζει.
Λίγο η σκληρή στάση των Γερμανών που προκαλεί το φόβο, λίγο η “κωλοτούμπα” στο θέμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, άρχισαν σιγά – σιγά να ξύνουν το ιλουστρασιόν της κυβέρνησης, η οποία ωστόσο ομολογουμένως διατηρεί ακόμα τεράστιο φορτίο πολιτικού κεφαλαίου.
Είναι άλλωστε η πρώτη κυβέρνηση που αποφάσισε να λειτουργήσει κατά τον τυπικό της ρόλο: Να υπερασπίζεται το αίτημα του λαού και να κουνά το δάκτυλο στους δανειστές (όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, έκαναν ακριβώς το αντίθετο).
Ωστόσο, αυτό το πολιτικό κεφάλαιο που μετριέται με την τεράστια αποδοχή της κυβέρνησης στην ελληνική κοινωνία, μοιάζει καταδικασμένο να αναλωθεί: Η διαπραγμάτευση είναι αμφίβολο αν θα φέρει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα και το βασικό προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ μένει μετέωρο: “Η ελπίδα έρχεται, η Ευρώπη αλλάζει”.
Η ελπίδα ήρθε! Αλλά το πόσο θα μείνει εξαρτάται από το πόσο αλλάζει η Ευρώπη. Αλήθεια, αλλάζει;
Φυσικά και αλλάζει. Αλλά όχι με τους ρυθμούς που θέλουμε. Η Ευρώπη αλλάζει, αλλά αλλάζει αργά! Κι αυτή, είναι λίγο ως πολύ η ιστορία της. Για να αλλάξει πάντα απαντούσε και σε μια μεγάλη πρόκληση: Στην αρχή η πρόκληση του Β” Πολέμου στην οποία απαντώντας η Γηραιά έφτιαξε την Ευρωπαϊκή Ένωση και ορκίστηκε, ποτέ ξανά πόλεμος στη γειτονιά μας.
Ύστερα, ήρθε η πετρελαϊκή κρίση στις αρχές του ’70 για να φέρει την ιδέα της Νομισματικής Ένωσης και τον “όρκο” ποτέ πια κρίση στη γειτονιά μας. Είμαι βέβαιος ότι και τώρα θα απαντήσει στην πρόκληση και θα δώσει τον “όρκο” της για το μέλλον. Μ” άλλα λόγια, η Ευρώπη αλλάζει και θωρακίζεται. Μόνο που το κάνει με τους δικούς της κανόνες και, κυρίως με τους δικούς της χρόνους.
Παρά τους αργούς της ρυθμούς όμως, η Ευρώπη παραμένει το καλύτερο “μαγαζί” της υφηλίου. Παρά τις ωμές παρεμβάσεις του κ. Σόιμπλε, παρά το έλλειμμα δημοκρατίας, παρά το ξεσάλωμα των “αγορών” έναντι των δημοκρατιών, η Ευρώπη παραμένει η καλύτερη ίσως γωνιά του πλανήτη.
Αυτή που ακόμα πληρώνει κοινωνικό κράτος, που σέβεται τους δημοκρατικούς θεσμούς, που ανέχεται τη διαφορετικότητα, που δείχνει αλληλεγγύη.
Και τα επισημαίνω όλα αυτά, γιατί άκουσα ανθρώπους στις πλατείες να μιλούν για εκβιασμούς και ωμές εξουσίες. Άκουσα άλλους να μιλούν για το “Ξανθό Γένος” και τις γεωπολιτικές επιλογές της χώρας μας. “Να φύγουμε από την Ε.Ε. και το ευρώ” είπαν κάποιοι άλλοι. Καταλαβαίνω το θυμό, αλλά χρειάζεται και ψυχραιμία.
Η Ευρώπη σίγουρα μέσα απ” αυτή τη δίνη θα αλλάξει (ελπίζω προς το καλύτερο). Το ερώτημα είναι αν θα αλλάξουμε κι εμείς…
Όλη η αγορά με τα χρήματα των δημοσίων και των συνταξιούχων δουλεύει. Αμα δεν ξέρεις τι σου γίνεται να μην ανοίγεις το στόμα σου και να λές ότι σου κατέβει.